17 ΝΟΕΜΒΡΗ… 53 χρόνια μετά… Το φως του Πολυτεχνείου να φωτίσει τα σκοτάδια του σήμερα!
Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς των αγώνων για δημοκρατία, ελευθερία, κοινωνικής δικαιοσύνη και συλλογική χειραφέτηση. Η επέτειος δεν εξαντλείται σε τελετές, στεφάνια και επετειακούς λόγους. Είναι μια ζωντανή πολιτική παρακαταθήκη, που κάθε γενιά καλείται να αναμετρηθεί μαζί της, να την υπερασπιστεί και να της δώσει νέο περιεχόμενο.
Η φετινή επέτειος πραγματοποιείται στη σκιά των περιορισμών που επιχειρεί να επιβάλει η Πρυτανεία του ΕΜΠ με στόχο να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του εορτασμού.
Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που η εξουσία επιχειρεί να περιορίσει το μαχητικό, εξεγερσιακό πνεύμα του Πολυτεχνείου, να αποδυναμώσει τον πολιτικό συμβολισμό του και να μετατρέψει την επέτειο σε μια ακίνδυνη, αποστειρωμένη τελετουργία. Η πορεία που καταλήγει στην αμερικανική πρεσβεία εξακολουθεί να αποτελεί ένα αγκάθι στα μάτια της εξουσίας, ακριβώς επειδή συμπυκνώνει ένα διαχρονικό μήνυμα αμφισβήτησης της εξάρτησης, του ιμπεριαλισμού και της εμπλοκής της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς.
Η απόπειρα αυτή δεν είναι αποκομμένη από μια ευρύτερη πολιτική αντίληψη που επιδιώκει να καταστήσει ανενεργά τα σημαντικότερα τοπόσημα της συλλογικής μνήμης και της λαϊκής κινητοποίησης. Η μετατροπή τους σε ελεγχόμενους, αποστειρωμένους χώρους, αποκομμένους από την κοινωνία και τις ζωντανές αγωνιστικές ανάγκες της είναι μια πολιτική επιλογή που επιχειρεί να περιορίσει τη δημόσια μνήμη και μαζί της τη δυνατότητα της κοινωνίας να διεκδικεί.
Το Πολυτεχνείο είναι ένας ιστορικός τόπος αγώνα, ένας δημόσιος χώρος μνήμης, συνάντησης και συλλογικής έκφρασης. Η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτόν, ιδιαίτερα τις ημέρες της επετείου, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ίδιου του νοήματός του.
Το Πολυτεχνείο το κλείνουν γιατί το φοβούνται, γιατί γνωρίζουν ότι είναι ζωντανό. Προφανώς, αν κάτι έχει πεθάνει, δεν μπαίνεις στον κόπο να το κλείνεις. Το κλείνουν γιατί η ιστορία του δεν έχει μετατραπεί σε ακίνδυνο κέλυφος. Το κλείνουν γιατί το μήνυμά του εξακολουθεί να συνομιλεί με τους αγώνες του σήμερα, να ενοχλεί τις κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις και να υπενθυμίζει ότι η ιστορία δεν γράφεται από τους ισχυρούς, αλλά από τους ανθρώπους που αποφασίζουν να αντισταθούν.
Το «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» δεν είναι ένα σύνθημα που ανήκει στο παρελθόν. Παραμένει επίδικο, εξακολουθεί να έχει νόημα μέσα στις σημερινές συνθήκες: στην υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και του δημόσιου πανεπιστημίου, στην απαίτηση για αξιοπρεπή ζωή και εργασία, στην αντίσταση στις ανισότητες και την κοινωνική αδικία, στην υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών.
Σε έναν κόσμο που σημαδεύεται από πολέμους, ανταγωνισμούς και επεμβάσεις, η αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική παρακαταθήκη της εξέγερσης παραμένει επίκαιρη. Η αλληλεγγύη στους λαούς που δοκιμάζονται, στον παλαιστινιακό λαό που αγωνίζεται για ζωή και ελευθερία, είναι μέρος αυτής της παρακαταθήκης.
Σήμερα, που επιχειρείται η ακροδεξιά να επιστρέψει στο προσκήνιο, να κανονικοποιηθεί ο αυταρχισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, να αποσαρθρωθεί η δημοκρατία, τα πράγματα δεν είναι υπόθεση των επετείων. Απαιτείται καθημερινή εγρήγορση, κοινωνική συμμετοχή, αλληλεγγύη και συλλογική δράση. Απαιτείται να υπερασπιστούμε τη δημόσια παιδεία ως χώρο ελεύθερης σκέψης, γνώσης και κριτικής συνείδησης, απέναντι σε κάθε προσπάθεια χειραγώγησης και υποταγής της.
Χρειάζεται να κοιτάξουμε και τις δικές μας ευθύνες, να απαντήσουμε στις σημερινές αγωνιστικές ανάγκες, να υπερβούμε τα αδιέξοδα και τις αδυναμίες μας, να ξεπεράσουμε τις αντιπαραθέσεις και τους κατακερματισμούς, να χτίσουμε δεσμούς εμπιστοσύνης, κοινής δράσης και αλληλεγγύης, να αναζητήσουμε εκείνες τις συλλογικές απαντήσεις που μπορούν να μετατρέψουν τη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια σε δύναμη διεκδίκησης και αλλαγής.
Χρειάζεται να αναγνωρίζουμε τις συνέχειες, τις ασυνέχειες και τις τομές της ιστορίας, να διδασκόμαστε από τις νίκες και τις ήττες, να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια απέναντι στην παραχάραξη και τη λήθη. Είναι, πάνω απ’ όλα, η απόφαση να μη συμφιλιωνόμαστε με όσα παρουσιάζονται ως αναπόφευκτα.
Οι αγώνες του Νοέμβρη δεν αποτελούν μουσειακό έκθεμα. Είναι μέρος της ζωντανής ιστορίας μας και της ευθύνης μας απέναντι στο μέλλον.
Καλούμε:
- Εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, σε όλα τα σχολεία μας να τιμήσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
- Το Δ.Σ. της ΔΟΕ να αναλάβει την πρωτοβουλία να καλέσει σε μαζική εκδήλωση εργαζομένων και νεολαίας μέσα σε κεντρικό κτίριο του Πολυτεχνείου.
- Σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους και συλλογικότητες να συντονίσουμε τη δράση μας στην παραπάνω κατεύθυνση.
- Τα μέλη μας, τον λαό και τη νεολαία, να κατέβουμε μαζικά το τριήμερο στον χώρο του Πολυτεχνείου, στις εκδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις ώστε να σπάσουμε στην πράξη την επιχείρηση έξωσης του εορτασμού από τον ιστορικό χώρο του ιδρύματος.
- Στην πορεία του Πολυτεχνείου, στα μπλοκ των εκπαιδευτικών σωματείων, πίσω από τα φοιτητικά μπλοκ, την Τρίτη 17 Νοεμβρίου 4μ.μ. στην πλ. Κολοκοτρώνη.
Ο ΣΕΠΕ Καλλιθέας – Μοσχάτου «Αριστοτέλης – Έλλη Αλεξίου» θα τιμήσει την επέτειο της εξέγερσης καταθέτοντας λουλούδια στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου, την Τρίτη 17 Νοεμβρίου.
Καλούμε τα μέλη μας να συμμετάσχουν με την παρουσία τους.
Το ραντεβού για όσους/όσες εκπαιδευτικούς θέλουν να συμμετέχουν είναι στις 11:15 στον Ηλεκτρικό Σταθμό της Καλλιθέας ή αλλιώς στο Πολυτεχνείο στις 12:00.
