Συνάδελφοι,

Σήμερα κάνοντας τον απολογισμό της χρονιάς θα αναφέρω τη συλλογιστική και το πνεύμα που μας κατεύθυνε και θα μιλήσω για τα σημαντικότερα από αυτά που επιδιώξαμε και επιτύχαμε. Αρχικά, βέβαια, θα αναφερθώ στο πολιτικό πλαίσιο που προσανατόλισε και επηρέασε τη στάση, τη δράση και τις ενέργειές μας.

Η  περικοπή των μισθών, η μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων, η κατακρεούργηση του εφάπαξ, η περικοπή των δαπανών για την υγεία, οι μαζικές απολύσεις που προβλέπονται από το Δημόσιο αποτελούν το βάρβαρο πλαίσιο πολιτικής της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού. Οι απολύσεις, σε συνδυασμό με την αξιολόγηση και τη σύνδεση μισθού και «απόδοσης», οι ελάχιστοι διορισμοί εκπαιδευτικών και οι περικοπές στις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων με αποτέλεσμα όλο και πιο συχνά να καλούνται οι γονείς να συμβάλλουν οικονομικά στην αγορά καθημερινών ειδών πρώτης ανάγκης για τη λειτουργία τους δε μας οδηγούν μόνο σε μεγαλύτερη εξαθλίωση, δεν υποβαθμίζουν ακόμη περισσότερο την ποιότητα στην εκπαίδευση, αλλά απειλούν την ομαλή λειτουργία των σχολείων. Οι νέοι εκπαιδευτικοί με τα 640 ευρώ μισθό και την υποχρεωτική παραμονή για χρόνια μακριά από την κατοικία τους οδηγούνται σε εργασιακή και κοινωνική αθλιότητα. Ακούσαμε πριν από λίγες ημέρες τον υπουργό να προτείνει στους εκπαιδευτικούς να πηγαίνουν στις φοιτητικές ή στρατιωτικές λέσχες για να φάνε. Στη ζωή όλα είναι θέμα αξιών και προτεραιοτήτων. Ο δάσκαλος εξευτελισμένος να ζήσει με το συσσίτιο.

Από την άλλη η δημόσια περίθαλψη καταρρέει. Η υπαγωγή στον ΕΟΠΥΥ όλων των ταμείων, η απαγόρευση στους συμβεβλημένους γιατρούς να καλύπτουν πάνω από 200 ασθενείς το μήνα, η κατάργηση εκατοντάδων εξετάσεων και φαρμάκων, οι δραματικές ελλείψεις στα νοσοκομεία, και τώρα η ευτέλεια των 25 ευρώ για την είσοδο στο νοσοκομείο έχει οδηγήσει στην απελπισία χιλιάδες εργαζόμενους και ανέργους, που παραμελούν πλέον την υγεία τους αποφεύγοντας να κάνουν εξετάσεις ακόμη και να αγοράσουν φάρμακα.

Η εκπαίδευση μπαίνει στο στόχαστρο και με το νέο μνημόνιο. Χάνονται χιλιάδες θέσεις εργασίας, αυξάνεται το ωράριο και οι αναπληρωτές εξορίζονται στη μόνιμη ανεργία. Το εφιαλτικό τοπίο σφραγίζεται από την πλήρη αμφισβήτηση της οργανικής θέσης. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα διακυβεύονται κατακτήσεις ενός αιώνα και ακόμη περισσότερο, μέσα σε ελάχιστο διάστημα θα καθοριστεί το μέλλον μας για τα επόμενα 20 – 30 χρόνια και θα υποθηκευτεί η ζωή των παιδιών μας.

Με όλους αυτούς τους τρόπους θέλει το ξεπουλημένο, αστικό πολιτικό σύστημα να μας σώσει, εννοώντας, βέβαια, να σώσει τους διεθνείς τοκογλύφους και τις τράπεζές τους…

Θέλουν να γυρίσουν οριστικά την κοινωνία σε δεδομένα εποχής του 1950, με ευτελείς μισθούς και συντάξεις, χωρίς φάρμακα, χωρίς σχολεία και παιδεία, με εργασιακές σχέσεις πίσω στην εποχή των δούλων… Δημιουργούν όρους για κοινωνική οπισθοδρόμηση με συνέπειες όχι απλά απρόβλεπτες, αλλά καταστροφικές.

Αυτό είναι το τοπίο.

Ξεκινήσαμε τη δική μας πορεία στο Δ.Σ. στις 29 Νοεμβρίου του 2011. Έχουν περάσει 11 μήνες και θα σας παραθέσω τις δράσεις και τις δραστηριότητές μας χωρίς βέβαια  λεπτομέρειες.

Συνάδελφοι,

  1. Βασικό μας μέλημα ήταν τούτος εδώ ο Σύλλογος να καταφέρει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε η συλλογικότητα να είναι το κύριο χαρακτηριστικό του.

Σύλλογος χωρίς την ενεργή και άμεση συμμετοχή των μελών του δεν υπάρχει.

  • Οι ξεχωριστές επαφές του Δ.Σ. με τις νηπιαγωγούς, με τις συναδέλφους ΕΣΠΑ, με τις συναδέλφους ειδικοτήτων και τους αναπληρωτές δεν είχαν μόνο στόχο την αναλυτική προσέγγιση των ειδικών προβλημάτων αυτών των συγκεκριμένων ομάδων συναδέλφων, αλλά και την ανάγκη για επαφή, γνωριμία και πλησίασμα.
  • Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε και η δημιουργία πολιτιστικής και εκπαιδευτικής ομάδας με πρώτη εκδήλωση την παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης «Φόνισσα» σε σκηνοθεσία Στ. Λιβαθινού
  • Ο καθορισμός αντιπροσώπου – συνδέσμου σε κάθε Σύλλογο Διδασκόντων
  • Η δημιουργία χώρου για μόνιμη στέγαση του Συλλόγου, το  «στέκι μας» στο 3ο Δημ Σχ. Καλλιθέας, επίσης, αυτό τον στόχο εξυπηρετεί: να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου θα μπορεί ο συνάδελφος να βρει ανθρώπους να τον ακούσουν, να βρει μια πόρτα να χτυπήσει. Οι εργασίες συνεχίζονται και κάθε εθελοντική προσφορά σας είναι δεκτή, για να μην πω απαραίτητη. Χρειαζόμαστε όσο ποτέ αυτήν την αίσθηση της αλληλεγγύης.

 

  1. Αυτό είναι το δεύτερο στοιχείο που κατά τη γνώμη μας πρέπει να διαπνέει τα μέλη του συλλόγου μας. Η αλληλεγγύη. Για αυτό:
  • Οργανώσαμε παζάρι με την έννοια της  προσφοράς και όχι της ελεημοσύνης

Αυτήν την κρίση θα την αντιμετωπίσουμε μαζί, γιατί έχουμε κοινά προβλήματα, έχουμε τις ίδιες ανάγκες και θα μοιραστούμε και τις ιδέες μας και τις σκέψεις μας και τα υλικά αγαθά μας ακόμη.

  • Συνεχίσαμε τη λειτουργία του θεατρικού εργαστηρίου με την ευγενική προσφορά του συνάδελφου  Βγαγκέ
  •  Λειτουργήσαμε θεματικά σεμινάρια στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές με την ευγενική προσφορά των συναδέλφων Μούκα, Κουφόπουλο, Μακρή και Ραφτοπούλου
  • Οργανώσαμε αποκριάτικη εκδήλωση για τα παιδιά των συναδέλφων
  1. Μία άλλη παράμετρος που προσπαθήσαμε να αναδείξουμε ήταν η οριζόντια δικτύωσή μας με τους Συλλόγους της Ν. Αθήνας και τους συναδέλφους της Β΄ θάθμιας, την ΕΛΜΕ Καλλιθέας – Νέας Σμύρνης – Μοσχάτου. Τελικός στόχος μας η δημιουργία κοινού σωματείου με τους καθηγητές για πιο ουσιαστική, μαζική και αποτελεσματική δράση. Ένα κίνημα εκπαιδευτικών που θα συντονίσει τις ενέργειές του με το υπαλληλικό και εργατικό κίνημα όχι για τουφεκιές στον αέρα, αλλά για δράσεις με προοπτική και οργάνωση.
  • Στα πλαίσια αυτά πραγματοποιήσαμε μαζί με τη ΕΛΜΕ την πολύ επιτυχημένη εκδήλωση για την αξιολόγηση.

Η αξιολόγηση, ένα θέμα που μέχρι σήμερα δεν ήταν καθόλου εύκολο να το διαχειριστούμε. Έχει ευθύνες το συνδικαλιστικό κίνημα, όταν κουκουλώναμε το θέμα, όταν δεν αναζητούσαμε εχέγγυα, επιχειρήματα, γνώση και πειστήρια. Και τώρα που το Υπουργείο το αναδεικνύει, πολλοί συνάδελφοι διαισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν μπορούν να το υποστηρίξουν. Για το θέμα της αξιολόγησης, συνάδελφοι, όμως, τούτη ειδικά την περίοδο πρέπει να είμαστε σίγουροι και σαφείς: δεν πρέπει να περάσει, γιατί δεν έχει άλλο στόχο παρά να εφαρμόσει την πολιτική των μνημονίων. Και το ερώτημα πολλών συναδέλφων και μη, που ακολουθεί, είναι: Σας αρέσουν τα

 

πράγματα όπως έχουν; Δεν πρέπει να υπάρξει ένα ξεσκαρτάρισμα, μια αξιοκρατία στον χώρο μας; Συμφωνούμε, συνάδελφοι, ναι, δε μας αρέσει η υπάρχουσα κατάσταση, αλλά με την αξιολόγηση, ειδικά αυτού του είδους που μας πλασάρουν, όχι μόνο δεν θα εξυγιανθεί η κατάσταση, αλλά θα οδηγηθούμε σε κατηγοριοποιήσεις εκπαιδευτικών και σχολείων, σε μειώσεις μισθών και συγχωνεύσεις σχολείων ακόμη και σε απολύσεις.

Σίγουρα υπάρχουν μορφές εναλλακτικής αξιολόγησης, αξιολόγησης που θα δίνει νόημα στον πραγματικό ορισμό της ως διαδικασία επιστημονικής και παιδαγωγικής εξέλιξης του εκπαιδευτικού. Διαδικασία κατά την οποία θα συλλέγονται δεδομένα και θα καταγράφονται θετικοί και αρνητικές παράγοντες προκειμένου ο αρχικός σχεδιασμός του έργου μας να επανεκτιμηθεί, να τροποποιηθεί. Κι πάντα μέσα στα πλαίσια της σχολικής μονάδας.

Στην ενδιαφέρουσα εκδήλωση που κάναμε, ακούσαμε από ανθρώπους που έχουν ασχοληθεί με την αξιολόγηση να επιχειρηματολογούν και να μας πείθουν ότι αξιολόγηση του πνευματικού έργου δεν μπορεί να γίνει. Δεν θα αναπτύξω περισσότερο το θέμα. Άλλωστε η εκδήλωση αυτή ήταν η αφετηρία για μια σειρά από συζητήσεις και εκδηλώσεις που θα προγραμματίσουμε για το ίδιο ζήτημα.

  1. Παράλληλα ήρθαμε σε επαφή και με τις Ενώσεις των Γονέων Καλλιθέας και Μοσχάτου και τους ενημερώσαμε για το «νέο σχολείο», τα βιβλία, την ελλιπή χρηματοδότηση σχολείων και προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε έναν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας μαζί τους. Ευελπιστούμε ότι θα υπάρξει συνέχεια για να δημιουργήσουμε ένα κίνημα μαζικό, που θα αφορά εκπαιδευτικούς και γονείς, όλους τους εργαζόμενους.

 

Είχαμε  ακόμη συναντήσεις με τους Σχ. Συμβούλους και με το διευθυντή Δ΄  Αθήνας, όπως και με τον εκκαθαριστή σε συντονισμό  με τους άλλους Συλλόγους της Δ΄ Αθήνας.

 

  1. Δεν θα αναφέρω βέβαια όλα τα ψηφίσματα, τις επιστολές διαμαρτυρίας, τις καταγγελίες μας προς τους Δήμους, τη Διεύθυνση, τη ΔΟΕ για να αντιμετωπίσουμε προβλήματα αδιαφορίας, αυθαιρεσίας και αυταρχισμού των αρχών.  Ενδεικτικά:
  • τα κενά και τα προβλήματα υλικοτεχνικής υποδομής των σχολείων μας
  • η υποχρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών (πολλοί Δήμοι επίσης δεν δίνουν τα χρήματα που αναλογούν στα σχολεία, και που τα έχουν προ πολλού εισπράξει από το κράτος)
  • η υπολειτουργία των ολοήμερων
  • η προσπάθεια κατάργησης ειδικοτήτων θεατρικής και μουσικής αγωγής
  • η διακοπή του επιδόματος των προϊσταμένων ολιγοθέσιων νηπιαγωγείων
  • οι απλήρωτοι συνάδελφοι επιμορφωτές Β΄ επιπέδου
  • η συμπαράσταση στους απολυμένους συναδέλφους του ΚΕΑΤ
  • ο τρόπος συγκέντρωσης και διανομής των βιβλίων
  • το ωράριο των νηπιαγωγών
  • η επείγουσα μετεγκατάσταση του Ειδικού Δημ. Σχ. Καλλιθέας
  • η αμοιβή των ειδικοτήτων κατά τα διάρκεια σίτισης των μαθητών στο ολοήμερο

Και βέβαια, επειδή είμαστε ένα ενεργό κομμάτι τις κοινωνίας, δεν θα μπορούσαμε να αδιαφορήσουμε για την επιβολή των χαρατσιών, για τον αγώνα των χαλυβουργών, για τις διώξεις αθώων διαδηλωτών, για την κατάργηση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και του Οργανισμού Εργατικής Εστίας.

 

  1. Μέσα στις δραστηριότητές μας εντάσσουμε και τις τέσσερις έκτακτες Γεν. Συνελεύσεις για να αναδείξουμε προτάσεις και να πάρουμε πρωτοβουλίες για τα κυρίαρχα εργασιακά, εκπαιδευτικά και κοινωνικά ζητήματα, αλλά και για εξειδικευμένα θέματα όπως για παράδειγμα οι ξεχωριστές συνελεύσεις που κάναμε για τα πιλοτικά σχολεία (η απόφαση που πήραμε τότε, φέτος δυστυχώς δικαιώθηκε), ή η συνέλευση με θέμα την αξιολόγηση.
  1. Η απόφαση για συγκέντρωση της συνδρομής προς τη ΔΟΕ και το Σύλλογο από εμάς τους ίδιους και όχι με τη μεσολάβηση του εκκαθαριστή του γραφείου Διεύθυνσης ήταν μια πολύ δύσκολα εφαρμόσιμη απόφαση. Για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα αναλωθήκαμε στην άχαρη αυτή δουλειά, εκτιμώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα πλησιάσουμε τον κάθε συνάδελφο και θα τον βοηθήσουμε να αναλογιστεί το συνδικαλιστικό του καθήκον. Αντί για αυτό όμως βρεθήκαμε να απολογούμαστε πολλές φορές για την κακοδιαχείριση των οικονομικών της ΔΟΕ και για το μεγάλο κόστος της συνδρομής μας προς αυτήν. Πιστεύω συνάδελφοι ότι ήταν λάθος και γιατί μαζεύοντας τα χρήματα ήρθαμε πολλές φορές σε δύσκολη θέση (η δουλειά του εισπράκτορα ποτέ δεν ήταν η ευκολότερη πόσο μάλλον στην εποχή μας και πόσο μάλλον για μια Ομοσπονδία που έχει χάσει εντελώς το κύρος της), αλλά και γιατί αναλωθήκαμε σε αυτόν τον ρόλο χάνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο και πολλή ενέργεια, που σίγουρα θα μπορούσε να είχε διοχετευτεί σε άλλες περισσότερο αποδοτικές ενέργειες.

Εδώ, συνάδελφοι, πρέπει να χωρίζουμε τις θέσεις μας και να διαχωρίσουμε τις ευθύνες μας από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, τις πλειοψηφίες της ΔΟΕ, τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές, που χρόνια μας πιπίλιζαν τα μυαλά με το παραμύθι ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να αυξηθούν τα κέρδη, για ανταγωνιστική οικονομία, γιατί η πίτα που δήθεν θα αυξάνονταν θα έφερνε αυξήσεις, θέσεις εργασίας, κοινωνικά δικαιώματα. Εμείς, συνάδελφοι, αγωνιζόμαστε για μια ανάπτυξη που θα αποφέρει μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, με αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, ανάπαυση, δωρεάν μόρφωση για τα παιδιά μας, εξασφαλισμένη δωρεάν φροντίδα υγείας για τις οικογένειές μας, ξεκούραση κι ασφάλεια για το μέλλον.

  1. Θέλω να αναφερθώ ξεχωριστά στην πολύ πετυχημένη, κατά κοινή ομολογία, εκδήλωση του Συλλόγου μας, το γλέντι στο κέντρο «Μπάρμπα-Λάζαρος», που έγινε προς τιμή των συνταξιοδοτηθέντων συναδέλφων και που πραγματικά άφησε σε όλους μας τις καλύτερες εντυπώσεις και δημιούργησε την πεποίθηση ότι μπορούμε χωρίς να ξοδέψουμε πολλά χρήματα να διασκεδάσουμε με καλή μουσική, σε ένα όμορφο και πολιτισμένο περιβάλλον.

Δεχτήκαμε, βέβαια, και πολλές και σφοδρές επιθέσεις, ιδιαίτερα στην αρχή της θητείας μας, μέχρι να γίνει αποδεκτή η αλλαγή και να συνηδειτοποιήσουν κάποιες παρατάξεις ότι ο Σύλλογος άλλαξε ρώτα και πλέει σε άλλα πελάγη. Δεν θα αναφερθώ συγκεκριμένα σε αυτές, γιατί τις περισσότερες φορές ήταν άνευ λόγου και ουσίας. Γίνονταν για το θεαθήναι, για τη δημιουργία εντυπώσεων και μόνο. Δε δώσαμε σημασία και δεν ασχοληθήκαμε με μικροπρεπείς και πολλές φορές κακόβουλες έως και ψευδείς κατηγορίες. Αυτό που προείχε και προέχει είναι η συνειδητοποίηση της κοινής μας μοίρας και η ενωτική αντιμετώπιση των τόσο σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κλάδος και η κοινωνία μας.

Συνάδελφοι,

Ξέρω ότι δεν καταφέραμε όλα όσα επιδιώξαμε. Δεν ξεκινήσαμε π.χ τις διαδικασίες για το απεργιακό ταμείο του Συλλόγου (παλιός και διακαής πόθος), δεν εκδώσαμε ένα έντυπο για να ενημερώνουμε, αλλά και να προβάλλουμε το έργο μας, δεν καταφέραμε να συσπειρώσουμε τα μέλη μας στο βαθμό που επιθυμούσαμε και οι καιροί απαιτούν. Οι απεργίες μας άγγιξαν το 40%, αλλά σε πολλές περιπτώσεις τα νούμερα ήταν πολύ χαμηλότερα. Και ομολογώ ότι με τρομάζει η σκέψη πως «όταν συνηθίζεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις» που έλεγε και ο Μάνος Χατζηδάκης.

Το τελευταίο διάστημα αισθανόμαστε καθημερινά τη φασιστική – ρατσιστική δράση ανεξέλεγκτη. Είναι σαφές ότι δεν πλήττει μόνο τους μετανάστες, τους ρομά, τους πολιτικούς αντιπάλους· πλήττει τη δημοκρατία, την κοινωνία, τον πολιτισμό μας. Η ανάγκη μιας πλατιάς αντιφασιστικής δράσης θα πρέπει να αποτελέσει άμεση προτεραιότητα για το Σύλλογό μας.       

Συνάδελφοι,

Μπορεί να μην έγινε κατανοητός από πολλούς ή και να μην έγινε αποδεκτός ο τρόπος που προσεγγίσαμε τα πράγματα. Μπορεί να μην προβάλαμε το όραμά μας όπως έπρεπε, μπορεί να μην εμπνεύσαμε και να μην πείσαμε. Σίγουρα έχουν μείνει πολλά ακόμη να κάνουμε. Είμαι βέβαιη, όμως, ότι κανένας (πλην ίσως ελάχιστων εξαιρέσεων) δεν θα αμφισβητήσει την ειλικρινή, την άοκνη, τη δυναμική, χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας αφοσίωσή μας στην ανοδική πορεία του Συλλόγου μας.

Εύχομαι να καταφέρουμε στον ένα χρόνο που απομένει να πραγματοποιήσουμε όλα τα σχέδιά μας. Κυρίως να πείσουμε όλους τους συναδέλφους ότι μόνο με ενότητα κι αγώνα θα πετύχουμε.

Ελένη Μωραΐτη

Πρόεδρος

/* *//* *//* *//* */

Comments are closed.

Ημερολόγιο
Ιούνιος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Πρόσφατα σχόλια