axiologisi

Συνάδελφισσες, συνάδελφοι

Βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή στη μάχη που δίνουμε ενάντια στην αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση.

Ήδη μετράμε – και στο σύλλογό μας αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα – τις πρώτες σημαντικές νίκες στην αντιπαράθεση με το Υπουργείο Παιδείας και την προσπάθειά του να επιβάλλει, σε πρώτη φάση, την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας.

ü     Σχεδόν σε όλους τους συλλόγους της χώρας, έχουν ματαιωθεί μετά από δυναμική και μαζική παρέμβαση των συναδέλφων, τα επιμορφωτικά σεμινάρια των διευθυντών από τους Σχολικούς Συμβούλους. Στο δικό μας σύλλογο, δεν πραγματοποιήθηκε το σεμινάριο πριν τις γιορτές, μετά από την κήρυξη στάσεων εργασίας από τους συλλόγους της Δ’ Αθήνας, ενώ στις 22/1 δεν πραγματοποιήθηκε απογευματινή συνάντηση, με το Σχολικό Σύμβουλο, σε σχολείο της περιοχής μας, όπου θα γινόταν συζήτηση για την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας.

ü     Το κείμενο υπογραφών ενάντια στην αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση υπογράφηκε μαζικά από τους συναδέλφους του συλλόγου μας. Μέχρι σήμερα, Δευτέρα 27/1/2014 έχουν μαζευτεί 304 υπογραφές από 16 Σχολεία  και 18 Νηπιαγωγεία. Δεκάδες χιλιάδες υπογραφές έχουν συγκεντρωθεί από το σύνολο, σχεδόν, των συλλόγων πανελλαδικά.

ü     Σε δεκάδες συλλόγους διδασκόντων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση  έχει ψηφιστεί πρακτικό ενάντια στην αυτοαξιολόγηση, μετά από απόφαση της ΟΛΜΕ. Παρόμοια διαδικασία έχει ξεκινήσεις και σε συλλόγους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η μαζικότητα και η δυναμικότητα της αντίδρασης δείχνει ότι η αντιπαράθεσή μας με την αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση δεν είναι απλά μια «αντίδραση των συνδικαλιστών» όπως ακούγεται από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Καταδεικνύει μια συνολική αντίθεση του εκπαιδευτικού σώματος στην προωθούμενη αξιολόγηση και αυτοαξιολόγηση.

Το Υπουργείο προσπαθεί να σταματήσει τη δυναμική αντίσταση του εκπαιδευτικού σώματος και «επιχειρηματολογεί» με non paper επιχειρήματα, που αποδεικνύονται μυθεύματα και καταρρίπτονται από την ίδια τη ζωή και την πραγματικότητα.

Μύθος 1ος: «Η αυτοαξιολόγηση είναι μια διαδικασία που δεν έχει σχέση με την κατηγοριοποίηση των σχολείων. Είναι μια απλή «ανατροφοδοτική» διαδικασία για τη βελτίωση της λειτουργίας της σχολικής μονάδας».

Στην Έκθεση του ΟΟΣΑ για το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα (2011) – που έγινε κατά παραγγελία του Υπουργείου Παιδείας με τότε υπουργό τη διαβόητη Άννα Διαμαντοπούλου-  την ίδια έκθεση που πρότεινε την αύξηση του διδακτικού ωραρίου, τις εθνικές εξετάσεις από την Α’ Λυκείου, τη δημιουργία Τράπεζας θεμάτων, την αυτοαξιολόγηση και την αξιολόγηση εκπαιδευτικών, την πρόσληψη περισσότερων συμβασιούχων εκπαιδευτικών και τη μείωση συνολικά των εκπαιδευτικών  …, διαβάζουμε επί λέξει:

«Οι ελληνικές αρχές πρέπει να επιταχύνουν την πρωτοβουλία τους, όσον αφορά την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων με σκοπό το σχεδιασμό και την εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου συστήματος αξιολόγησης, βάσει αποτελεσμάτων,  προκειμένου να βελτιωθεί η παροχή εκπαίδευσης και να προωθηθεί η λογοδοσία σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα.»

Και στη συνέχεια:

«Η αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων αποτελεί σημαντικό πρώτο βήμα στο σύστημα αξιολόγησης, για την οικοδόμηση της εμπιστοσύνης και την εισαγωγή της αξιολόγησης ως τακτικής πρακτικής στην οργανωτική κουλτούρα του σχολείου.η αυτοαξιολόγηση πρέπει να οργανωθεί, με τρόπο ώστε να είναι συγκρίσιμη μεταξύ σχολικών μονάδων και ώστε να μπορεί να επικυρώνεται και να συμπληρώνεται από εξωτερική αξιολόγηση.»

Παρότι ορισμένοι  καλοθελητές έσπευσαν να μας καθησυχάσουν και να μας διαβεβαιώσουν ότι η αυτοαξιολόγηση δεν συνδέεται με την ατομική αξιολόγηση και ότι η έκθεση, που  καλούμαστε να κάνουμε, θα μείνει στα συρτάρια, η έκθεση του ΟΟΣΑ, όπως φαίνεται παραπάνω μιλάει για «πρώτο βήμα για την εισαγωγή της αξιολόγησης στην κουλτούρα των σχολείων» και για τέτοια οργάνωση της αυτοαξιολόγησης ώστε να τα αποτελέσματα να είναι συγκρίσιμα μεταξύ σχολικών μονάδων. Γιατί άραγε;

Οποιαδήποτε σοβαρή παιδαγωγική θεωρία δεν παραλείπει να τονίσει την αλληλεξάρτηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με τα κοινωνικά, πολιτιστικά, οικονομικά και μορφωτικά χαρακτηριστικά των μαθητών και του ευρύτερου κοινωνικού πλαισίου του σχολείου. Και όμως αυτές οι τόσο καθοριστικές, όπως γνωρίζουμε από την παιδαγωγική θεωρία και όπως η εμπειρία μας μέσα στο σχολείο δείχνει, παράμετροι δεν λαμβάνονται υπόψη ως δεδομένα του σχολείου που μετρώνται από τους περίφημους δείκτες της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας- γιατί απλούστατα δεν μπορούν να μετρηθούν!

Το σκεπτικό της αυτοαξιολόγησης των σχολείων είναι πολύ απλό στη σύλληψή του: Αν τα δεδομένα του σχολείου (υλικοτεχνική υποδομή, οικονομικοί πόροι) είναι ικανοποιητικά και τα αποτελέσματα του σχολείου (μαθησιακά αποτελέσματα) είναι φτωχά, τότε φταίει το ανθρώπινο δυναμικό (εκπαιδευτικοί, εκπαιδευτικές διαδικασίες, διδακτικές μέθοδοι). Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, οι τοπικές συνθήκες, το πολιτιστικό και μορφωτικό επίπεδο του περιβάλλοντος των μαθητών δεν αναφέρονται πουθενά. Από την άλλη, αν τα δεδομένα του σχολείου δεν είναι ικανοποιητικά (υλικοτεχνική υποδομή, οικονομικοί πόροι) και τα μαθησιακά αποτελέσματα είναι ανεπαρκή, τότε φταίνε οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς που δεν βρήκαν άλλους πόρους για τη λειτουργία του σχολείου! Στην Αμερική και στην Αγγλία τέτοιες εκθέσεις οδήγησαν στο κλείσιμο εκατοντάδων σχολείων…

Μύθος 2ος: «Η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, δεν έχει σχέση με την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού. Εάν δεχτούμε την πρώτη, δεν θα υλοποιηθεί η δεύτερη».

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Το Προεδρικό Διάταγμα 152 της 5ης Νοεμβρίου 2013 το λέει καθαρά: από τα πρώτα κριτήρια αξιολόγησης των στελεχών της εκπαίδευσης είναι η εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης, ενώ για τους εκπαιδευτικούς, η κατηγορία IV , στην οποία αξιολογείται η  «υπηρεσιακή συνέπεια και επάρκεια» τα κριτήρια που περιλαμβάνει είναι οι «τυπικές υπαλληλικές υποχρεώσεις, η συμμετοχή στη λειτουργία της σχολικής μονάδας και στην αυτο – αξιολόγησή της» και μάλιστα με «συντελεστή βαρύτητας» 1,5 , μεγαλύτερο δηλαδή και από «το σχεδιασμό και τον προγραμματισμό της διδασκαλίας» που είναι 0,5!

Εδώ να αναφέρουμε και το εξής: επειδή μιλάμε με όρους ΕΣΠΑ – και η αξιολόγηση είναι έργο ΕΣΠΑ- η αυτοαξιολόγηση είναι «υποέργο» του συνολικού έργου της αξιολόγησης, με τα αντίστοιχα τεχνικά δελτία και παραδοτέα. Για την αυτοαξιολόγηση προβλέπεται χρηματοδότηση που αγγίζει τα 2.000.000 ευρώ, ποσό που απ’ ότι φαίνεται θα μοιραστούν οι επιτροπές και οι υπεύθυνοι του έργου.

Μύθος 3ος: «Με την αυτοαξιολόγηση, θα δοθεί η δυνατότητα στη σχολική μονάδα να δει τις αδυναμίες και τις ελλείψεις της, θα τις καταγράψει και θα φτάσουν με αυτό τον τρόπο στο Υπουργείο Παιδείας για να έχει γνώση των προβλημάτων μας».

Είναι τουλάχιστον αφέλεια να λέμε ότι το Υπουργείο Παιδείας δεν γνωρίζει τα προβλήματα των σχολείων μας, αφού είναι το ίδιο που τα δημιουργεί! Ποιος φταίει για τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, για την υποχρηματοδότηση, για τη συνολική διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης; Ποιος έθεσε σε διαθεσιμότητα τους εκπαιδευτικούς της Τεχνικής Εκπαίδευσης, από τους οποίους τουλάχιστον 450  θα βρεθούν στις 22 Μάρτη με το χαρτί της απόλυσης; Ποιος απομάκρυνε από τα σπίτια και τις οικογένειές τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς με τις υποχρεωτικές μετακινήσεις και τις μηδενικές αποσπάσεις;

Το Υπουργείο θέλει να γνωρίζει «ως μεγάλος αδερφός» το τι συμβαίνει στο σχολείο, όχι για να επιλύει προβλήματα, αλλά για να υλοποιεί την πολιτική διάλυσης της Δημόσιας Παιδείας. Σε αυτή την κατεύθυνση θέλει να αξιοποιήσει και το «my school».

Μύθος 4ος : «Με την αυτοαξιολόγηση και τη συγκρότηση των ομάδων εργασίας θα μας δοθεί η ευκαιρία να βάλουμε στόχους και να βελτιώσουμε τη λειτουργία της σχολικής μονάδας».

Ποια σχολική μονάδα δεν έχει στόχους; Πρώτα απ’όλα είναι αυστηρά καθορισμένοι από τα αναλυτικό πρόγραμμα και τα σχολικά εγχειρίδια. Πώς άραγε θα αξιολογηθεί η οποιαδήποτε «παρέκκλιση» από αυτά; Από την άλλη, όλα αυτά που συζητάμε στις συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων δεν βάζουν στόχους;  Όταν ειδικά στην περίοδο της κρίσης συζητάμε και προσπαθούμε να βρούμε λύσεις για τα πάντα, από το τι θα κάνουμε για τα παιδιά που υποσιτίζονται , που δεν έχουν χρήματα για την επίσκεψη, που έχουν ανάγκη παιδαγωγικής και ψυχολογικής στήριξης; Στόχοι που τις περισσότερες φορές υλοποιούνται με δικές μας πρωτοβουλίες, χωρίς καμία στήριξη από εκείνους που τώρα υποστηρίζουν ότι θα μας «βοηθήσουν» αν τους καταγράψουμε στις φόρμες τις αυτοαξιολόγησης!

Μύθος 5ος: « Δεν θέλετε το διάλογο, γι’ αυτό διαλύετε τα σεμινάρια. Η συζήτηση όμως πρέπει να γίνει».

Αυτό που ξεχνούν όσοι υποστηρίζουν το παραπάνω, είναι ότι δεν υπάρχει καμία έννοια διαλόγου σε μια προαποφασισμένη, θεσμοθετημένη με νόμους και αυταρχική επιβολή της κυβερνητικής πολιτικής στην εκπαίδευση. Δεν μπορεί να συγκριθεί, ούτε μπαίνει επί ίσοις όροις  η δύναμη της εξουσίας να προπαγανδίσει την πολιτική της με την δική μας δυνατότητα μέσω των συλλογικών μας οργάνων να αντιπαρατεθούμε απέναντί τους. Δεν είμαστε ισότιμα μέλη γύρω από ένα τραπέζι. Είμαστε εκείνοι που καλούμαστε να «υπακούσουμε». Άρα δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την αντιπαράθεση με στόχο την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Λέμε όχι στην αξιολόγησή τους, γιατί έχουμε… αξίες. Όχι από αδράνεια, από συνήθεια ή για να μη χάσουμε τη  βολή μας.

Κάνουμε αυτή την επιλογή με θυμό. Γιατί δε δεχόμαστε να βλέπουμε την κοινωνία και τα παιδιά να στενάζουν, τα σχολεία να διαλύονται και κάποιους να ισχυρίζονται ότι δίνοντας εκατομμύρια ευρώ σε επιτροπές, μελέτες και Οίκους ειδικών, θα γνωρίσουν τα προβλήματα (που δήθεν δεν ξέρουν) για να καλυτερέψουν την εκπαίδευση μελλοντικά. Δε δεχόμαστε την κοροϊδία.

Κάνουμε αυτή την επιλογή με μέτρο τις δικές μας αξίες, τα πιστεύω μας για μόρφωσηκοινωνικό δικαίωμα, και αξιοπρεπή δουλειά, τις ιστορικές παρακαταθήκες των πατεράδων και των μανάδων μας, των αγώνων του λαού μας, τα όνειρα των παιδιών μας. Αξία για μας έχει η γνώση κι όχι οι κατακερματισμένες δεξιότητες, η μαθησιακή διαδικασία και το περιεχόμενό της κι όχι η μέτρηση των μαθησιακών αποτελεσμάτων. Δε θέλουμε να πείσουμε τους μαθητές μας ότι δε μπορούν, αλλά να δούμε ότι καλύτερο υπάρχει μέσα τους, για να μπορέσουν. Δε θέλουμε να χαμηλώσουμε τις προσδοκίες τους από τη ζωή και την ευτυχία, στα μέτρα της καπιταλιστικής κρίσης και στα όρια των προτεραιοτήτων τους, αλλά να ψηλώσουμε το μπόι τους, να τους δώσουμε εφόδια να σταθούν όρθιοι, να πετάξουν και να πετάξουμε κι εμείς μαζί τους. Αρνούμαστε να  δεχθούμε τη μορφωτική κι εργασιακή λοβοτομή τους, για τη δική μας επιβίωση.

Κάνουμε αυτή την επιλογή γιατί θέλουμε να υπερασπιστούμε το δημόσιο – κοινωνικό όφελος κι όχι τη βολή του δημόσιου υπαλλήλου, που πολύ κατηγορούν στα λόγια αλλά διακαώς επιδιώκουν και επιβάλλουν στην πράξη. Το δικαίωμα για μόρφωση σύγχρονη, δημόσια και δωρεάν για όλα τα παιδιά. Την υποχρέωση του κράτους να χρηματοδοτεί και να εξασφαλίζει κάθε μέσο σχετικά με αυτό. Δεν μπορεί να υπομένουμε αγνοώντας. Δεν μπορεί να ξέρουμε και να σιωπούμε. Ανάλογα συστήματα στις ΗΠΑ  οδήγησαν στο κλείσιμο πολλών σχολείων των φτωχών συνοικιών. Παρόμοια συστήματα αξιολόγησης στην Αγγλία, αύξησαν τη μαθητική διαρροή στο 30%, αφού οι γονείς δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα «καλά σχολεία. Απολύθηκαν πολλοί καθηγητές και οι υπόλοιποι «καίγονται» γρήγορα από ένα αξιολογικό πλαίσιο που τους επιβάλλει κατά 75%, να ασχολούνται με μη εκπαιδευτικά – παιδαγωγικά θέματα.  Είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι για να υπηρετούμε δημόσια συμφέροντα και κοινωνικές ανάγκες κι όχι το πως θα γεμίζουν οι τσέπες ορισμένων.

Είναι επιτακτική ανάγκη, και με τον αέρα που μας δίνουν οι μέχρι τώρα νίκες μας – έστω και μικρές αλλά πολύ ουσιαστικές – να σχεδιάσουμε τα επόμενα βήματά μας. Και εδώ είναι ανάγκη να απαντήσουμε αποφασιστικά και στον έκτο μύθο : «Είναι νόμος του κράτους άρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε». Το εργατικό κίνημα συνολικά αλλά και το εκπαιδευτικό κίνημα έχει μεγάλη εμπειρία από την μη εφαρμογή ή ακόμα και την κατάργηση νόμων. Ο αντίπαλος δεν είναι ανίκητος. Απλά χρειάζεται να υψώσουμε το μπόι μας. Απαραίτητη προϋπόθεση η συλλογική απάντηση και αντίσταση.

/* *//* *//* *//* */

Comments are closed.

Ημερολόγιο
Ιούνιος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Πρόσφατα σχόλια